تصرّف و اظهار مافوق بشر
مرحوم شيخ مفيد، كلينى ، طبرسى و برخى ديگر از بزرگان در كتاب هاى خود آورده اند:
صالح بن سعيد - كه يكى از اصحاب و دوستان امام هادى صلوات اللّه و سلامه عليه - حكايت نمايد:
روزى به ملاقات و ديدار حضرت ابوالحسن ، امام علىّ هادى عليه السلام - در آن بازداشتگاهى كه حضرت را زندانى كرده بودند - رفتم و پس از عرض سلام و احوال پرسى گفتم :
ياابن رسول اللّه ! اى مولا و سرورم ! قربان شما گردم ، دشمنان و مخالفان شما خواسته اند كه نور شما اهل بيت را خاموش و نيروى ولايت و معنويّت را در جامعه تضعيف كنند.
پس به همين جهت است كه شما را در اين محلّ - بازداشتگاه ، خان الصّعاليك - قرار داده اند.
حضرت فرمود: ياابن سعيد! در همين حالتى كه هستى ثابت باش و حركت نكن تا برايت بگويم ؛ و سپس با دست مبارك خود به سمتى اشاره نمود و اظهار داشت : خوب نگاه كن و ببين چه چيزهائى را مشاهده مى كنى ؟
وقتى چشم انداختم و خوب نگاه كردم ، باغى سرسبز و خرّم را ديدم ، كه در آن از انواع درخت هاى ميوه دار و انواع رياحين و گل هاى رنگارنگِ خوش بو وجود داشت .
و پيش خدمتان بسيارى در رفت و آمد بودند، همچنين پرندگان مختلف و ديگر حيوانات - مانند آهو و غيره - در آن باغ وجود داشت و نيز نهرهاى آب و چشمه هاى زلال ، مرا چنان شيفته خود قرار داد و مرا مجذوب گردانيد كه ديگر نمى توانستم چشم بردارم .
سپس امام هادى عليه السلام فرمود: ياابن سعيد! ما در هر حالت و وضعيّتى كه باشيم ، سرنوشتمان اين چنين خواهد بود و بر اين مشكلات و سختى ها طبق دستور الهى صبر خواهيم كرد.⁽⁴³⁾
وساطت غيرمستقيم در رفع مشكل
مرحوم شيخ طوسى و برخى ديگر از بزرگان آورده اند:

امام صادق عليه السلام فرمود:«رحم الله عمى العباس لقد اثر و ابلى بلاء حسنا... » ⁽¹⁾ خدارحمت كند عموى ما عباس را،عجب نيكو امتحان داد،ايثار كرد و حداكثر آزمايش را انجام داد.براى عموى ما عباس مقامى در نزد خداوند است كه تمام شهيدان غبطه مقام او را مى‏برند.)اينقدر جوانمردى،اينقدر خلوص نيت،اينقدر فداكارى! ما تنها از ناحيه پيكر عمل نگاه مى‏كنيم،به روح عمل نگاه نمى‏كنيم تا ببينيم چقدر اهميت دارد.

شب عاشوراست.عباس در خدمت ابا عبد الله عليه السلام نشسته است.

درپي انتشار مطالبي درباره قرآن و وحي که در آن ادعا شده بود  وحي تجربه اي مانند تجربه شاعران است، پيامبر آفريننده و توليد كننده قرآن است که با انتقال مفاهيم و الفاظ از ناحيه وي صادر شده است و مواردي ديگر، آيت الله سبحاني از اساتيد و فضلاي برجسته حوزه علميه قم  پاسخي مکتوب منتشر کرد. متن کامل اين پاسخ در ادامه آمده است: 

مكتب شك يا «سوفيسم»

در قرن پنجم قبل از ميلاد در يونان باستان گروهي به مكتب شك در همه چيز حتي در وجود خود و وجود خارج از خود روي آورده و افكار و عقايد عجيبي را از خود ارائه كردند. رشد انديشه سفسطي مدتي بر تفكر يوناني غلبه كرد لكن به وسيله حكيمان و انديشمندان بزرگي مانند سقراط و افلاطون و ارسطو به عمر آن خاتمه داده شد زيرا مغلطه هاي آنان را آشكار ساخته و به بيماري سفسطه پايان بخشيدند. ارسطو با تدوين منطق توانست يك نوع نظم فكري واقع گرايانه به بشر تقديم كند با اين كه انديشمندان ياد شده خدمات ارزنده اي به تفكر بشري تقديم نمودند ولي چيزي نگذشت كه مكتب ديگري به نام مكتب «لا ادري» به وسيله پيرهون (365 ـ 275 م) پي ريزي شد و مكتب انكار واقعيات به مذهب شك مطلق تبديل گشت ولي آن نيز ديري نپاييد وبه تاريخ پيوست.

فلاسفه اسلام مانند شيخ الرئيس و پس از آن صدرالمتالهين در اين باره سخنان شيوايي دارندكه علاقه مندان مي توانند در اين مورد به كتاب «شناخت در فلسفه اسلامي» از اين قلم مراجعه كنند.

در خيزش اخير غرب بار ديگر مكتب تشكيك به صورت هاي «علمي نما» ظاهر گشت و  .....

گفت بچه باهوشى را بردند مدرسه. معلم به او گفت بگو الف. سكوت كرد. معلم مى‏گفت اين كه ساده است بگو الف. نمى‏گفت. هر چه معلم گفت بگو، نگفت. ديگران آمدند، پدر و مادرش آمدند: بچه جان! تو كه بچه باهوشى هستى، خوب مى‏گويد الف، بگو الف نمى‏گفت آخر كار گفتند چرا نمى‏گويى؟ گفت آخر اگر بگويم الف، اينجا كه تمام نمى‏شود، باز مى‏گويد بگو ب تا بگويم ب مى‏گويد بگو ت بگويم ت، مى‏گوى بگو ث از همان اول الف را نمى‏گويم كه تا آخرش راحت باشم، زيرا مرا از مدرسه بر مى‏داريد و خيالم راحت مى‏شود همينكه بگويم الف، ديگر از اينجا رفته ام تا آنجا كه دوران جوانى من بايد در مدرسه و مكتب صرف بشود. حالا آقایان براى فرار از اينكه فكر خدا در ميان نيايد، مى‏گويند روح كندو است كه به زنبور عسل وحى مى‏كند. 1) سوره نحل، آيه. 68

میخواهم یه مطلب ساده اما پر مساله (برای بهونه تراشها) رو بیان کنم و اینه دلیل مستند اون رو هم بگم چون من خودم این مشکل رو با یکی از دوستان خودم داشتم البته ممکنه برای خیلیا هم جای سوال داشته باشه

القصه:

روزی در مسجد نشسته بودیم سخنران مسجد آیت الله موسوی اصفهانی مدیر حوزه علمیه همدان بود ایشان در قسمتی از صحبتهای خودشون لقب حضرت مهدی ^{(عجه الله )} راکه (قائم) استفده کردند در همین حال بعضی از افراد از جای خود بلند شده و دست بر سر خود گذاشتند و ادای احترام کردند . در همین حال دوست من سوال کرد که چرا با شنیدن این نام همه از جای خود برخواسته و دست را بر سر خود گذاشتند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 خب من تنها جوابی که داشتم این بود که من از بچه گی یادم میاد به من گفتند (بزرگترها) هروقت این نام رو شنیدی باید احترام بگذاری

دوستم گفت پس یک مساله عامیونه است !!!!!!!

من گفتم اگر هم عامیونه باشه برای ادای احترام باید انجام بشه !!!!!!!!!!

اون گفت سندی نداری ؟؟؟؟؟

من گفتم سند معتبری ندارم ولی برات جواب معتبری میارم که قابل قبول باشه!!!!!!!!

حلا اینم سند من :

از جا برخواستن و دست بر سر گذاشتن هنگام شنیدن نام حضرت مهدی ^{(عجه الله)} مخصوصا لقب ((قائم)) برای احترام به امام زمان است . چنان که امام رضا (علیه السلام) وقتی که در مجلسی در محضر او نام حضرت قائم ^{(عجه الله)} را بردند  حضرت به احترام امام مهدی ^{(علیه السلام)} دست بر سر گذاشته و از جای برخواست .

این امر ریشه مذهبی دارد و فعل امام معصوم سندی است بر این وظیفه . البته این کار واجب نیست و صرفا اظهار ادب به پیشگاه حضرت است.

۱- فرهنگ الفبایی مهدویت(موعود نامه)

۲- الزام الناسب . ج۱ . ص۲۷۱

نظر یادتون نره

التماس دعا

شناخت مختصرى از زندگانى امام حسن(ع)

فريادرس محرومان

در آيين اسلام، ثروتمندان، مسئوليت سنگينى در برابر مستمندان و تهيدستان اجتماع به عهده دارند و به حكم پيوندهاى عميق معنوى و رشته‏ هاى برادرى دينى كه در ميان مسلمانان بر قرار است، بايد همواره در تأمين نيازمنديهاى محرومان اجتماع كوشا باشند. پيامبر اسلام (ص) و پيشوايان دينى ما، نه تنها سفارشهاى مؤكدى در اين زمينه نموده‏ اند، بلكه هر كدام در عصر خود، نمونه برجسته‏ اى از انساندوستى و ضعيف نوازى به شمار مي رفتند.

اتّحاد و برادرى ياران

از ويژگيهاى آنان، اين است كه انديشه هايشان متحدّ و يگانه، ديدگاهشان همانند، دلهايشان به هم پيوسته و به هم گره خورده است نه اختلافى در رأى و انديشه و گفتار آنان خواهى ديد و نه در رفتارشان و همگى يك دل و يك قطب و يك زبان هستند.

سلام عليکم

مطلب زير را که پيرامون تدبر و فهم قرآن است انتخاب کرده ام :

تدبر در قرآن‏

خداى متعال مى‏فرمايد:أ فلا يتدبرون القرآن أم على قلوب أقفالها 47: 24،چرا در قرآن انديشه نمى‏كنند، يا بر دلهاشان قلفهايى است. كسى كه در قرآن تدبر و انديشه مى‏كند بايد به اندازه تدبرش معنى كلام و بزرگى آن و عظمت گوينده را فهميده، و در هنگام قرائت با حضور قلب بوده و در آن انديشه نمايد، منظور از كلام را بفهمد و موانع فهم را از بين ببرد، احكام و مواعظ آن را مخصوص خود بداند تا از كلام الهى تأثير پذيرد، تا آنگاه انديشه و درك او بيشتر شده و به عوالم زيبا و مقامات بالايى برسد. رعايت بعضى از امور مذكور لازم بوده و رعايت بعضى از آنها واجب نيست، گرچه خيلى مفيد و سودمند است.

به خرابات روم بهر نگهداری دل

تا بر پیر کنم شکوه ز بیماری دل

دل شب و روز بسوزد ز غم عشق بتان

من بسازم به غم و رنج و گرفتاری دل

اشک ن سرخ و رخم زرد شد و موی سپید

روز من گشت چو شب بهر سیه کاری دل

خواب هرگز نکند آنکه دلش بیدار است

ما شبی صبح نکردیم به بیداری دل

هرچه کردیم علاج دل بیمار نشد

تنگ شد حوصله از بهر پرستاری دل

چه زیانها ه نمودم ز ره دلخواهی

چه ملامت که کشیدم به هواداری دل

ای فنا چاره دردت نتوان کرد مگر

اشک خونین و دعای سحر و زاری دل

آیت الله آخوند ملاعلی معصومی همدانی (رحمه الله علیه)

به نام خدا

ایشان به یکی از دوستان گفته بود روزی حضرت از من سوال فرمودند:

((سید عبدالکریم اگر یک هفته بگذرد و ما را نبینی چکار میکنی))

عرض کردم آقا جان میمیرم

حضرت فرمود: اگر اینگونه نبودی ما نمی امدیم

گر مهر وماه را به دو دستم نهد فلک           من دین خیش را به دو دنیا نمیدهم